سلام
یه سال گذشت... یه سال از اولین شب یلدایی که باهم بودیم، با خودم فکر می کردم امسالم یه جوری می تونم با تو باشم حتی یک ساعت... یک دقیقه... اما... نه، نمی شه، هیچ وقت همه چیز اون جور که ما می خوایم پیش نمی ره
یادش به خیر پارسال یادته؟ من خونه نبودم رفتم یه جایی که بیشتر بتونم تو رو ببینم و راحت تر؛ شاید تا وقتی که شب شد و همه رفتن بیرون فکرشم نمی کردم که بتونم با تو باشم اما تو... وای عزیزم..چه مشتاق بودی مثل الان مثل همیشه، نمی دونم چند دقیقه طول کشید تا بیایی... من منتظر بودم ... منتظر
تو اومدی و منو بردی تا ستاره ها اون بالاها جایی که هیچکس دستش بهمون نرسه، شاید یک ساعت شایدم کمتر با هم بودیم، شاید بیشتر از اونی که لبامون حرف بزنه نگاهمون بود که حرف می زد، ولی یکی از بهترین شبای عمرم بود و بهترین شب یلدایی که داشتم، بعد از اون شب شبهای زیادی با هم بودیم شبهایی که هر کدوم برای من بهترینند ولی هیچ وقت اون شب یلدا اون نگاه ها اون بوی عطر و اون احساس شاعرانه رو فراموش نمی کنم تا وقتی که یک شب یلدای دیگه با هم باشیم شب یلدای 1384 بهترین شب یلداست
تو عکستو به من دادی عکسی که همیشه تو کیفمه همیشه همراهمه، پشتش نوشتی تو را جز عشق نخوانم تو را جز عشق ندانم زخود توانم و از تو جدا شدن نتوانم شب یلدای خوبی داشته باشی شب یلدای 1384 عشق من مگه می شه با وجود نازنین تو شب خوبی نداشته باشم؟؟؟؟؟؟؟مگه می شه؟؟؟؟؟؟؟ امکان نداره هر جا تو باشی هر گاه تو باشی همیشه من بهترینها رو دارم
من دو تا شعر بهت دادم که به خاطر دومی ناراحت شدی اون روزا من شاید یه کم نا امید بودم شایدم فقط از شعر خوشم اومده بود
چه ستیز عبثی دارم من مهرت از سینه نخواهد رفتن و تو چون مروارید در میان صدف هستی من جا داری گر چه می دانم من هرگز دلت از شوق و خیالم نتپیده ست هنوز... راست گو، راست تو چه خواهی کردن؟ دل چون شیشه ی من می شکنی؟
فکر می کنم منم بودم ناراحت می شدم
عزیزترینم امشب یه شب یلدای دیگه ست می خوام اون شعر پارسالو جبران کنم
…
تو آمدی ز دورها و دورها 
ز سرزمین عطر ها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره ه می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام
…
نگاه کن که من کجا رسیده ام
به کهکشان به بیکران به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با شراب موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحی سیاه دیدگان من
به لالای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود
به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو میدمی و آفتاب می شود
عشق من، ماه تمام من به بلندای امشب دوستت دارم
شادیهایت به بلندای امشب و غمهایت به کوتاهی امروز باد
یلدا مبارک
نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر 1385ساعت 16:16 توسط عسل و عشاق
|
آثار طبيعی چنين حکومتی يکی استبداد است ، زيرا روحانی خود را جانشين خدا و مجری اوامر او در زمين می داند و در چنين صورتی مردم حق اظهار نظر و انتقاد و مخالفت با او را ندارند . يک زعيم روحانی خود را بخودی خود زعيم ميداند ، به اعتبار اينکه روحانی است و عالم دين ، نه به اعتبار رأی و نظر و تصويب جمهور مردم ؛ بنابراين يک حاکم غير مسئول است و اين مادر استبداد و ديکتاتوری فردی است و چون خود را سايه و نماينده خدا می داند ، بر جان و مال و ناموس همه مسلط است و در هيچ گونه ستم و تجاوزی ترديد به خود راه نمی دهد بلکه رضای خدا را در آن می پندارد . گذشته از آن ، برای مخالف ، برای پيروان مذاهب ديگر ، حتی حق حيات نيز قائل نيست . آنها را مغضوب خدا ، گمراه ، نجس و دشمن راه دين و حق می شمارد و هرگونه ظلمی را نسبت به آنان عدل الهی تلقی می کنند.
